قلب کوچک من

هنوزم در پی اونم که میشه عاشقش باشم    مثل دریای من باشه منم چون قایقش باشم

هنوزم در پی اونم که عمری مرحمم باشه  شریک خنده و شادی رفیق ماتمم باشه

هنوزم در پی اونم که عشقش سادگی باشه   نگاهای پر از مهرش پناه خستگیم باشه

میگن جوینده یابنده ست ولی پاهای من خسته ست   منم حتی با همین پاها میرم تا حدی که جا هست

هنوزم در پی اونم که اشکامو روی گونم   با اون دستای پر مهرش کنه پاکو بگه جونم

بگه جونم نکن گریه منم اینجام  بذار دستاتو توی دستام  

                                               تو احساس منو می خوای  منم ای وای تورو می خوام

اگه دلت خواست خورشیدم باش/  اگه دلت خواست مهتابم شو

  شبا که خوابی آروم آروم/  اگه دلت خواست بی تابم شو

اگه دلت خواست آغازم باش/  اگه دلت خواست آهنگم کن

تو که نباشی خیلی تنهام / اگه دلت خواست دلتنگم کن

تو که نباشی دلگیرم خاموشو تنهام عشق من/ تو که نباشی میمیرم از دست دنیا عشق من

تو که نباشی دلتنگم آه از بی کسی تنهایی/ تو که نباشی وای از من با شب گریه هام عشق من

تو که نباشی تاریکم تنهای تنها بی رویا/ تو که نباشی میسوزم با یادت اینجا عشق من

همین که هستی آرومم من/ همین که گرمه با تو دستم

همین که با من هرجا هستی/ همین که با تو هرجا هستم

تو که نباشی دلگیرم خاموشو تنهام عشق من/ تو که نباشی میمیرم از دست دنیا عشق من

تو که نباشی دلتنگم آه از بی کسی تنهایی/ تو که نباشی وای از من با شب گریه هام عشق من

                                        عاشقتم

که تو با داشتن این همه مدرک تحصیلی و

                      این همه دبدبه و کبکبه

                          حتی نتونستی یک بار بگیش

فقط یک بار

آرزوشو به دلم گذاشتی

از بس منتظر موندم

از بس اشک ریختم

از بس دوسم نداشتی

                         دیوانه شدم

                                            دیوانه!!

پس کی میای ؟؟؟؟

شاید وقتی تو می رسی نباشم که دستاتو توی دستم بگیرم

نمی دونی چه حالیم از این که همون روزی تو می رسی که میرم

به قدری چشم به راهت بودم که می شد تمومه جاده ها رو تو نگام دید

همه دلشوره ی دریا رو میشد توی مرداب زمین گیره چشام دید

همیشه اشتیاقه مبهمی هست واسه اون که باید بی تاب باشه

غروبا که دلم می گیره میگم شاید امشب شبه مهتاب باشه

ای کاش می شد فهمید
در دل آسمان تو چه می گذرد
در احساس چشمان تو چه می بینم
که هر شب با ناله ای بغض آلود
بر دیار این دل خسته
اشک می ریزم
                           آه خدای من...دلم را ویرانه می کند
                                                                       حجم سرد نگاهت 

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

در امتداد نگاه تو
لحظه های انتظار شکسته می شود
و بغض تنهایی من
مغلوب وجود تو می شود

گفتند جور دیگر باید دید! دیدم ولی...

گفتند زیر باران باید رفت! رفتم ولی...

ولی نه چشمهای خیس و شسته ام را و نه نگاه دلگیرم را هیچکدام را ندید.

فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت:

دیوانه باران زد ....

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند       

 ستایش کردم ، گفتند خرافات است

 عاشق شدم ، گفتند دروغ است

   گریستم ، گفتند بهانه است

        خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید

 می خواهم پیاده شوم !

تو بزرگترین سوالی که تا امروز بی جوابی

نه تو بیداری نه تو خواب نه تو قصه و کتابی

برای دونستن تو همه ی دنیا رو گشتم

از میونه آتش و باد,خشکی و دریا روگشتم

تو رو پرسیدم و خواستم از همه عالم و آ دم

بی جواب اومدم اما حالا از خودت می پرسم

تو رو باید از کدوم شب از کدوم ستاره پرسید

از کدوم فال و کدوم شعر پرسید و دوباره پرسید

تو رو باید از کدوم گل از کدوم گلخونه بویید

تورو باید با کدوم اسب و از کجا دزدید

غایب همیشه حاظر تو رو باید از چی پرسید

از ته دره ی ظلمت یا نوکه قله ی خورشید

اون وره این جا و اون جا اون وره امروز و فردا

عمق روحه آبیه آب ته ذهن سبز صحرا

مثل زندگی مثل عشق تو همیشه جاری هستی

تو صراحت طلوع و نفس هر بیداری هستی

مثل خورشید  مثل دریا روشنی و با صداقت

تو صمیمیت آبی واسه شستن جراحت

تو رو از صدای قلبم لحظه به لحظه شنیدم

تو رو حس کردم تو نبضم من تو رو نفس کشیدم

مثل حس کردن گرما یا حضوره یه صدایی

به تو اما نرسیدم ندونستم تو کجایی

تو رو باید از کی پرسید تو رو باید با چی سنجید

تو رو حس می کنم اما کاشکی چشمام تو رو می دید

یکبار از کنار دریا عبور کردی اما عمری امواج دریا برای بوسیدن جای پات میان و میرن

..............................................................................................

تو بارانی من باران پرستم... تو دریایی من امواج تو هستم... باز اگر از من پرسند گویم تو من هستی و من نقش تو هستم

..............................................................................................

بعد از گذشت ۱ سال و ۱۰ ماه و ۲ روز

.

.

هنوز محتاج حرفاتم ای مهربانم

............................................................................................

وقتی دلم می گیره می خوام که باشی....اما نیستی

.............................................................................................

خودت رفتی اما یادت نرفته   من عاشق تر شدم هفته به هفته

آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس

زمستان
سرآغاز نگاه سرد تو بود
و شب بلورین من
معصومانه شکست
با حجم سنگ های غرور تو

برای  خواب معصومانه ی عشق کمک کن بستری از گل بسازیم

برای کوچه شب هنگام وحشت کمک کن با تن هم پل بسازیم

کمک کن سایه بونی از ترانه برای خواب ابریشم بسازیم

کمک کن با کلام عاشقانه برای زخم شب مرهم بسازیم

بذار قسمت کنیم تنهاییمون رو میون سفره ی شب تو با من

بذار بین من و تو دستای ما پلی باشه واسه از خود گذشتن

تو رو میشناسم ای شبگرد عاشق تو با اسمه شبه من آشنایی

از اندوه تو و چشم تو پیداست که از ایل و تبار عاشقایی

تو رو می شناسم ای سر در گریبون غریبگی نکن با هق هق من

تنه شکستتو بسپار به دسته نوازشهای دست عاشق من

کسی به یاد مریم های پرپر کسی تو فکر کوچ کفترا نیست

به فکر عاشقای دربه در باش که غیر از ما کسی به فکر ما نیست

به دنبال کدوم حرف و کلامی سکوتت گفتن تمام حرفاست

تو رو از تپش قلبت شناختم تو قلبت قلب عاشقای دنیاست

تو با تن پوشی از گلبرگ و بوسه منو به جشن نور و آینه بردی

چرا از سایه های شب بترسم تو خورشید رو به دست من سپردی

این شعر رو تقدیم می کنم به بهترین دوست زندگیم دوستی که بعد از سالها هنوزم تنها همدم زندگیمه(برای المیرای عزیزم)

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی

                                           روی تو را می دیدم ای کاش

شانه بالا زدنت را بی قید  و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که عجیب عاقبت مرد      افسوس

کاش میدیدم

اما چه کسی باور میکند؟

که جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

وقتی دستام خالی باشه   وقتی باشم عاشق تو

غیر دل چیزی ندارم که بدونم لایق تو

دلم رو از مال دنیا به تو هدیه داده بودم

با تمام بی پناهی به تو تکیه داده بودم

هر بلایی سرم اومد همه زجری که کشیدم

همه رو به جون خریدم ولی ازتو نبریدم

هر جا بودم با تو بودم هر جا رفتم تو رو دیدم

تو سبک شدن تو رویا همه جا به تو رسیدم

اگه احساسمو کشتی اگه از یاد منو بردی

اگه رفتی بی تفاوت  توی این دنیا تنهام گذاشتی

بدون این رو که دل من شده جادو به طلسمت

یکی هست این ور دنیا که تو یادش مونده اسمت

چند وقتی ست که هر شب به تو می اندیشم

به تو یعنی به همان منظر دور

به همان سبز صمیمی به همان تنگ بلور

به تو یعنی به همان زل زدن از فاصله ی دور به هم

به همان شیوه ی فهموندن منظور به هم

شبحی چند شبه آفت جانم شده است

اول نام کسی ورد زبانم شده است

آی بی رنگتر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبحه هر شبه تصویر تو نیست؟

حتم دارم که تویی شبحه آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود

آن الفبا که شب و روز ورد زبانم شده بود

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

تو را به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست میدارم

برای خاطر عطر نان گرم و آب شدن برف و برای خاطر نخستین گلها

تو را به خاطر دوست داشتن دوست میدارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمیدارم دوست میدارم